มันมีเหตุผลหลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน
เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้


บางคนอาจต้องห้ามใจ
เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน
และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก
และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้น
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา


ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา
แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา
เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่
เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา
มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้
แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ
แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง
เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ

...วันนั้นที่เธอเปิดโอกาสให้ฉันได้เดินเข้าไปในหัวใจของเธอ...
นั้นพราะเธอกำลังเหงา ว้าเหว่ใจ เธอกำลังจะหาใครสักคนเพื่อแทนเค้าคนนั้น
เธอเจอฉันในวันที่เธอไม่เหลือใคร และบังเอิญฉันก็สามารถทำให้เธอหายเหงาได้ดีเสียด้วย
...แต่เธอคงไม่รู้ว่า ฉันรักเธอเข้าแล้ว ฉันไม่ได้เห็นเธอเป็นคนแก้เหงา แต่เธอคือคนที่ฉันให้ใจ
และเมื่อมาถึงวันนี้ ที่ฉันรักเธอจนหมดใจ ฉันก็ได้รู้ว่าเขากลับมา
..เธอหายเหงาแล้ว เธอจะไม่ว้าเหว่อีกต่อไป ฉันคือสิ่งที่ไม่จำเป็นอีกแล้ว
และฉันก็ไม่สามารถแทนที่ใครได้
...ฉันก็คงต้องถอยกลับไปอยู่ที่เดิม กลับไปอยู่ในที่ๆเธอเคยพาฉันก้าวออกมา
ฉันหวังเพียงว่า หากเธอผิดหวังอีกครั้งเธอจะนึกถึงฉันเป็นคนแรก
...ฉันจะกลับมาปลอบใจเธออีกครั้ง...
เธอคงไม่รู้สินะว่า อารมณ์วูบเดียว ของเธอ ทำให้คนคนนี้เปลี่ยนแปลงไปในหลายๆอย่าง
..ฉันกลายเป็นคนขี้แย อ่อนแอ กลัวความโดดเดี่ยว.. แต่จากวันนี้ไป
ฉันจะเข้มแข็งขึ้น ฉันจะยืนดูเธออยู่ตรงนี้นะ
...ไม่ต้องกลัวนะ วันไหนที่เธอเจ็บ ฉันจะรักษาพยาบาลเธอเอง จะดูแลเธอเอง
เมื่อเธอหายดี ก็ยินดีให้เธอเดินจากไป

คนผ่านทาง